Park Narodowy Bory Tucholskie

Wersja polska English version Deutsch
Biuletyn Informacji Publicznej
Fundusze Europejskie

Grzyby

Różnorodność grzybów jest ogromna. Dotyczy to nie tylko wyglądu i barwy owocników, ale i sposobów życia. Przyjmuje się, że na całym świecie występuje ok. 1,5 mln gatunków. Do tej pory udało się opisać ok. 70 tys. Większość z nich stanowią grzyby mikroskopowe, czyli takie których nie widać gołym okiem.

Grzyby do swojego rozwoju nie potrzebują światła. Dlatego też w dawnych czasach ludzie mówili o nich „dzieci nocy – dzieci Księżyca” i przypisywali im moc magiczną i szatańską. Do dziś w regionalnym nazewnictwie pojawia się grzyb o nazwie szatan. W naszym regionie najczęściej określenie to dotyczy goryczaka żółciowego, którego łatwo jest pomylić z borowikami, zwłaszcza w młodocianym stadium. Właściwy grzyb o biologicznej nazwie borowik szatański (jest on trujący) występuje w Polsce niezmiernie rzadko. Jeszcze w latach 60-tych ubiegłego stulecia można go było spotkać w Bieszczadach. Na naszych terenach nie stwierdzono jego występowania. Prawdopodobnie, dlatego że upodobał sobie bardziej południowe rejony Europy i miejsca, szczególnie stoki, porośnięte bukami i dębami.

Cały obszar Borów Tucholskich od lat jest jednym z ważniejszych centrów zaopatrzenia w grzyby jadalne większych ośrodków miejskich. Już w ostatnich latach XIX wieku z samego Czerska wysyłano do Berlina grzyby za kilka tysięcy marek rocznie. Zbieranie grzybów przynosiło i przynosi dochód najuboższej ludności. W okresie międzywojennym w Brusach działały dwie przetwórnie grzybów i jagód. Później na terenie Borów Tucholskich powstało również kilka suszarni. Do dnia dzisiejszego grzyby i jagody zbierane w Borach Tucholskich trafiają na europejskie stoły.

Bory Tucholskie, już od wielu lat, słyną ze swoich zasobów grzybowych. Ten największy zwarty kompleks leśny w Polsce kryje w sobie ponad tysiąc gatunków grzybów wielkoowocnikowych (kapeluszowych, makroskopowych) czyli takich, których owocniki widać gołym okiem. Przy czym ponad sto z nich nadaje się do spożycia.

 

Pliki do pobrania:

 

Grzyby

Lokalne nazwy grzybów

Lokalne nazwy grzybów miodówka, miodak - maślak pstry; sowa, kania - czubajka kania; krowia munia, sarna - sarniak dachówkowaty; surojadka – gołąbek; olszówka – krowiak podwinięty; niemka, Turek, kołpaki, chuchulki - płachetka kołpakowata; panienka, czubki, świeczki – muchomor rdzawy; zajączek, siniak- podgrzybek złotopory, choć może to dotyczyć także podgrzybka zajączka; czarne łepki- podgrzybek złotopory, kurka – pieprznik jadalny, kozaki, krawce – koźlarz, brzozaki – koźlarz baka i koźlarz grabowy, zielonki – gąska zielona.. (...)

Czytaj dalej...  

To także grzyby!

To także grzyby! Jeleniak sarni Elaphomyces granulatu   * Zdjęcia pochodzą z wystawy grzybów, która odbyła sie w Parku Narodowym "Bory Tucholskie" w 2009 roku Wygląd: owocniki 1-4 cm, kuliste lub jajowate, otoczone żółtymi sznurami grzybni, świeżo wydobyte z ziemi złocistożółte, okrywa (perydium), gęsto, drobno brodawkowata, po przekrojeniu widać dwuwarstwową korę: grubą, białawą, najpierw elastyczną później kruchą; wnętrze owocnika najpierw czerwonawe, później czarno purpurowe, po dojrzeniu rozpada się.. (...)

Czytaj dalej...  

Grzyby jadalne i trujące, które najłatwiej pomylić

Grzyby jadalne i trujące, które najłatwiej pomylić JADALNE NIEJADALNE LUB TRUJĄCE czubajka kania Macrolepiota procera Wygląd: kapelusz jasnobrązowy, młody kształtu pałeczki do bębna, później staje się wypukły, następnie płasko rozpostarty z garbkiem, popękany na duże włóknisto-strzępiaste łuski; blaszki białe, gęste, wybrzuszone, wolne; miąższ delikatny, biały, w trzonie zdrewniały, włóknisty, zapach orzechowy; trzon białawy w jasne brązowawe łuseczki lub w zygzakowaty wzór, bardzo długi,.. (...)

Czytaj dalej...