Park Narodowy Bory Tucholskie

Wersja polska English version Deutsch
Biuletyn Informacji Publicznej
Fundusze Europejskie

Miejsce życia

Porosty należą do organizmów pospolitych. Spotykamy je na podłożu naturalnym, czyli na skałach, głazach, drzewach, ziemi, ale i na podłożu sztucznym np. murach, betonach. Nazywamy je często gatunkami pionierskimi, gdyż zajmują siedliska zbyt ubogie i nieprzyjazne dla innych organizmów. Spotykamy je praktycznie na całej kuli ziemskiej, od mroźnych surowych warunków kół podbiegunowych do tropików, także w wysokich górach i na pustyniach. Dotychczas opisano około 20 tysięcy gatunków porostów, spośród których w Polsce występuje ponad 1600. W Parku Narodowym „Bory Tucholskie” jak dotąd doliczono się 234 gatunków porostów, w tym 23 chronione. W Polskiej Czerwonej Liście Porostów Zagrożonych znalazło się 61 gatunków występujących na tym terenie, z czego 18 posiada status gatunków wymierających „E”, 41 narażonych na wymarcie „V” i 2 gatunki o nieokreślonym stopniu zagrożenia „I” (stan na 31 grudnia 2012 r.).

Większość gatunków porostów wykazuje przywiązanie do określonego rodzaju podłoża. W związku z tym często używa się podziałów porostów ze względu na ich miejsce występowania, np. porosty epifityczne (nadrzewne), epigeiczne (naziemne), epilityczne (naskalne) i epiksyliczne (na murszejącym drewnie). Oczywiście występują porosty których nie można zakwalifikować do jednego ściśle określonego podłoża są to porosty ubikwistyczne, tzn. spotykane na różnych podłożach. Na przykład chrobotek szydlasty (Cladonia coniocraea) osiedlający się głównie na murszejących pniakach, często występuje też na glebie, korze drzew, a nawet na pokrytym cienką warstewką gleby podłożu skalnym. Są to organizmy, które chętnie wykorzystują miejsca stwarzane przez człowieka, takie jak: mosty, ściany budynków oraz inne miejsca gdzie do zaprawy używamy wapna. Takie podłoże jest chętnie zasiedlane przez porosty wapieniolubne (kalcyfile).