Park Narodowy Bory Tucholskie

Wersja polska English version Deutsch
Biuletyn Informacji Publicznej
Fundusze Europejskie

Telemetria bielika

W ramach projektów badawczych podejmowanych przez Park Narodowy „Bory Tucholskie” w 2019 r. zrealizowaliśmy, we współpracy z Komitetem Ochrony Orłów, projekt pt. „Telemetria bielika w PNBT”. Finansowanie uzyskaliśmy ze środków Funduszu Leśnego.

Do lęgów przystąpiły dwie pary bielików. W każdym gnieździe znajdowało się jedno pisklę. Gniazda były pod stałą kontrolą pracowników Służby Parku aby wybrać najlepszy moment do założenia nadajników. W ramach projektu logery zostały założone na pisklaki w wieku 7 i 8 tygodni. Ptaki również oznakowano standardowymi obrączkami ornitologicznymi z indywidualnym numerem i nazwą krajowej centrali obrączkowania ptaków, jak również kolorowymi obrączkami zwiększającymi szansę na odczytanie. Wszystkie czynności zredukowano do minimum, aby ptaki jak najszybciej wróciły do swoich gniazd. Od tego momentu są monitorowane poprzez sygnał nadawany z logerów.

Interwał zbierania danych przez logery jest sterowany za pomocą komend wysyłanych przez internetową aplikację producenta urządzeń. Dane zbieramy w możliwie najczęstszym interwale, dopasowując go do bieżącego stanu naładowania logerów. Ptaki są śledzone na bieżąco przez pracowników Parku oraz Komitetu Ochrony Orłów. Na początku przebywały w ścisłym sąsiedztwie gniazda, stopniowo rozszerzając obszar eksploracji. Zebrane dane podzielono na trzy okresy: okres gniazdowy, okres usamodzielniania się, okres dyspersji. Młode bieliki opuściły gniazda w lipcu, młodszy ptak od początku wykazywał większą aktywność. Definitywnie przestał wracać do gniazda 26 sierpnia, natomiast drugi ptak wracał do gniazda aż do ostatecznego opuszczenia rewiru. Opuszczenie rewiru rodziców w obu przypadkach nastąpiło w październiku. Poruszają się cały czas w północnej części Polski, w obrębie do 100 km od PNBT.

Do dziś oba bieliki żyją i regularnie odczytujemy sygnał z logerów. Na podstawie uzyskanych danych określone zostały wielkości areałów osobniczych, wpływ typu drzewostanu (wiek i gatunek dominujący) na obecność młodych bielików oraz udział uzyskanych lokalizacji w obrębie buforów o promieniu 200 m i 500 m od gniazda. Ponadto ustalono momenty opuszczenia rewirów lęgowych przez młode ptaki oraz miejsca ich żerowania jesienią i zimą.

/KL/

 
Młody samiec z zamontowanym logerem, fot. K. Lubińska

Młody samiec z zamontowanym logerem, fot. K. Lubińska

Młoda samica z zamontowanym logerem, fot. K. Lubińska

Młoda samica z zamontowanym logerem, fot. K. Lubińska

Jedno z gniazd bielika, fot. K. Lubińska

Jedno z gniazd bielika, fot. K. Lubińska

Jedna z ostatnich lokalizacji młodej samicy

Jedna z ostatnich lokalizacji młodej samicy